У Медыяцэнтры Віцебскай вобласці абмеркавалі гістарычнае значэнне Дня народнага адзінства
У Медыяцэнтры Віцебскай вобласці прайшла адкрытая анлайн-сустрэча «У адзінстве наша сіла і будучыня». Удзельнікі абмеркавалі гістарычнае і грамадска-палітычнае значэнне Дня народнага адзінства.
Два гады таму ў краіне з'явілася новае дзяржаўнае свята. Яно было заклікана не толькі нагадаць пра падзеі 1939 года і важнасць уз'яднання заходнебеларускіх земляў з БССР, але і дапамагчы згуртавацца цяперашняму грамадству, уберагчы яго ад расколу пад уплывам знешніх фактараў. Таму 17 верасня, несумненна, перастала быць толькі датай з падручніка гісторыі. Гэта ўжо і напамін пра сённяшнія рэаліі, пра новы ўзровень нашай дзяржаўнасці.
Пра сваё стаўленне да Дня народнага адзінства і падзей 1920-30-х гадоў на сустрэчы ў Медыяцэнтры расказалі намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы і па справах моладзі аблвыканкама — начальнік аддзела па сувязях з грамадскасцю і ўзаемадзеянні са СМІ Анатоль Гуцуляк, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, доктар гістарычных навук, прафесар Ігар Марзалюк, дырэктар Віцебскага філіяла Міжнароднага ўніверсітэта «МИТСО», кандыдат гістарычных навук, дацэнт Ірына Мікалаева і кандыдат гістарычных навук, дацэнт кафедры гісторыі і культурнай спадчыны ВДУ ім. П. Машэрава, лектар абласной аргструктуры Беларускага таварыства «Веды» Расціслаў Цімафееў.
У зале і 100 анлайн-студыях прысутнічалі кіраўнікі структурных падраздзяленняў аблвыканкама, прадстаўнікі гаррайвыканкамаў і працоўных калектываў, студэнты ВНУ Віцебшчыны.
Незалежныя, суверэнныя і шчаслівыя, — такія прыметнікі асацыююцца з Днём народнага адзінства ў Анатоля Гуцуляка.
Ён адзначыў:
— Гэта самы малады дзяржаўны свята, але ён па-сапраўднаму важны і нічым не саступае іншым значным датам — такім, як Дзень Перамогі, Дзень Незалежнасці Рэспублікі Беларусь.
А Ігар Марзалюк падкрэсліў, што гэты дзень — каласальны ўрок і каласальная памяць. Дэпутат і вядомы гісторык дэталёва разабраў нежыццяздольнасць тэзісаў, у якіх Заходняя Беларусь малюецца квітнеючай, а ўз'яднанне тэрыторыі нашай краіны ў 1939 годзе спрабуюць ператварыць у захопніцкія дзеянні. У рэальнасці пасля Рыжскага мірнага дагавора большасць беларускіх нацыянальных дзеячаў выступіла супраць польскай акупацыі. На заходніх тэрыторыях вялася партызанская антыпольская барацьба. А палітыка, якая праводзілася ўладамі — знішчэнне беларускіх палітычных партый, закрыццё школ, дзе можна было вучыцца на нацыянальнай мове, — зусім не спрыяла пазітыўным настроям мясцовага насельніцтва. Ішло мэтанакіраванае знішчэнне культуры, мовы, нацыянальнай самасвядомасці — па сутнасці, этнас стараліся цалкам асіміляваць, сцерці. Так што паход Чырвонай арміі ў Заходнюю Беларусь стаў сапраўды вызваленчым, як бы некаторыя не даказвалі адваротнае.
Крыніца: vitebsk-region.gov.by